شاید برای خیلی‌ها فقط یک اسم باشد؛
چند حرف که از کودکی با آن صدایمان کرده‌اند.
اما برای بعضی از دخترهای نوجوان و جوان این روزها، همین اسم تبدیل شده به چیزی که دوست دارند عوضش کنند؛ یک اسم تازه انتخاب کنند و ترجیح بدهند دیگران هم آنها را با همان اسم صدا بزنند.
اما چرا؟
شاید چون امروز بیشتر از همیشه در معرض آدم‌ها، سبک زندگی‌ها و تصویرهای مختلف از «خودِ ایده‌آل» هستیم.
در شبکه‌های اجتماعی، هرکس می‌تواند خودش را آن‌طور که دوست دارد معرفی کند؛ با یک اسم متفاوت، یک تصویر متفاوت و حتی یک شخصیت متفاوت.
برای یک نوجوان، پیدا کردن خودش همیشه ساده نیست.
گاهی اسم جدید فقط یک اسم نیست؛ راهی است برای اینکه بگوید: «من دیگر آن آدم قبلی نیستم.»
البته دوست نداشتن یک اسم لزوماً نشانه مشکل یا اتفاق نگران‌کننده‌ای نیست.
آدم‌ها سلیقه‌های مختلفی دارند و ممکن است واقعاً اسم دیگری را بیشتر دوست داشته باشند.
اما وقتی این حس با نارضایتی از ظاهر، خانواده، گذشته یا تصویری که از خودمان داریم همراه می‌شود، شاید بد نباشد کمی بیشتر به آن فکر کنیم.
شاید سؤال اصلی این نباشد که «چه اسمی را بیشتر دوست دارم؟»
شاید سؤال مهم‌تر این باشد: «از خودم چه تصویری دارم که فکر می‌کنم با یک اسم دیگر، بیشتر شبیه آن می‌شوم؟»
گاهی تغییر یک اسم، فقط تغییر یک اسم است؛ اما گاهی پشت آن، آدمی ایستاده که هنوز دارد دنبال خودش می‌گردد.
محمدعلی خردمندی
